wimmos.punt.nl
Laatste artikelen

In de vorige blog vertelde ik over mijn balen van het gevoerde raadsvoorzitterschap en hoe dit bijna tot een totale stilstand van de politieke besluitvorming in Zuidoost leidde.  Tot de verkiezingen van volgend jaar zou er niet meer vergaderd kunnen worden, dus geen begroting 2014 of herdenking van nog niet overleden ex-staatshoofden.  Gelukkig is nu iedereen weer bij de les en gaat het politieke proces in Zuidoost weer zijn normale gang.  Dat wil zeggen dat met name portefeuillehouder Emile Jaensch zijn voorstellen soepeltjes door de raad loodst, terwijl collega Urwin Vyent’s voorstellen keer op keer stranden in de commissievergaderingen en verduidelijkingen of verbeteringen behoeven.  Ondertussen zijn in het stadsdeelkantoor  ‘ik baal van ….’  gevleugelde woorden geworden.  Mijn politieke nalatenschap lijkt hiermee verzekerd!

In de laatste vergadering vóór het zomerreces heeft de raad de perspectiefnota vastgesteld.  Deze nota is in feite niet veel anders dan een richtsnoer voor het dagelijks bestuur bij de opstelling van de begroting voor het volgende jaar.  Menigeen is/was het met deze lichtvoetige benadering oneens:  de perspectiefnota (vroeger ook wel voorjaarsnota geheten) zou het zwaartepunt moeten vormen voor de besluitvorming over de nieuwe begroting.  Dit jaar is de situatie echter anders dan normaal.  Door de invoering van het nieuwe bestuurlijke stelsel, waarbij de deelraad vervangen wordt door een kleine bestuurscommissie die van de gemeente veel minder bevoegdheden krijgt dan de huidige deelraad, verandert ook de financiële constellatie waarbinnen de politiek in Zuidoost kan opereren.  Hoe, is nog niet helemaal duidelijk.  Als gevolg hiervan is de perspectiefnota tamelijk sober opgesteld en is de besluitvorming in november over de begroting voor 2014 het belangrijkst, precies zoals ik het altijd al gewenst vond.

De behandeling van de perspectiefnota heeft wel enkele duidelijke resultaten opgeleverd.  Zo is per motie vastgesteld dat de korting voor eenpersoons huishoudens op het algemene tarief voor de afvalstoffenheffing 25% wordt (Zuidoost is nu het enige stadsdeel met een geringere korting, 15%, en loopt in 2014 eindelijk in de pas met de rest van Amsterdam).  Enige tijd geleden heeft de deelraad een soort van verzelfstandiging van de dienst voor het ophalen en verwerken van huishoudelijk afval goedgekeurd.  Samen met stadsdeel Oost, dat zijn dienst ook wil verzelfstandigen, wordt een stichting opgericht, Afvalservice Oost, te vestigen in Zuidoost, die gaat zorgdragen voor het huishoudelijk afval.  Recent heeft stadsdeel Oost echter de oprichting van de nieuwe afvalstichting ‘on hold’ gezet in afwachting van meer duidelijkheid over de regels van het nieuwe bestuurlijke stelsel.

Verzelfstandiging (privatisering) van overheidsdiensten ligt altijd onder vuur, vooral wanneer de verzelfstandigde organisatie een monopoliepositie krijgt.  Wij zijn akkoord gegaan met Afvalservice Oost, omdat de tarieven voor de burgers én de service-verlening (niveau en frequentie van vuil ophalen, die in Zuidoost heel goed zijn) door de verzelfstandigde organisatie blijven worden vastgesteld door de overheid (stadsdeel).  Juist dezer dagen is duidelijk geworden dat tariefvaststelling door de overheid geen garantie biedt voor een ‘gezonde’ situatie.  Het blijkt dat de tarieven voor de afgifte van vergunningen voor vervoersbewijzen door KIWA (vroeger vond die afgifte plaats door de rijksoverheid) onredelijk hoog worden gevonden door de vergunningaanvragers.  Er wordt nu een verband gelegd tussen VVD-minister Schultz van Haegen, die de tarieven vaststelt, en het feit dat haar echtgenoot van die hoge tarieven financieel voordeel heeft gehad.  Het is opvallend dat juist VVD-politici de laatste jaren in verband worden gebracht met uitbuiting van hun functies in openbare besturen ten behoeve van eigen financieel gewin.  Ik beschouw dit als bewijs dat het onbewaakte liberalisme niet tot de best gewenste maatschappij leidt.

Mijn conclusie in de vorige alinea verdient één kanttekening.  Hoe zit het met de statistiek?  Er is op zijn minst in alle bovenbedoelde gevallen sprake van schending van de integriteitsprincipes voor overheidsdienaren (vermijding van {de schijn van} belangenverstrengeling), maar is er sprake van een typisch VVD-verschijnsel of van een statistische toevalligheid?   Dit weekend werd in het wetenschapskatern van de Volkskrant een artikel aangehaald uit het blad Nature Reviews Neuroscience waarin aangetoond wordt dat ‘het gemiddelde statistisch vermogen van studies in de neurowetenschap zeer laag is’.  Het statistisch vermogen hangt samen met de kans dat een gevonden resultaat de werkelijkheid goed weerspiegelt.  Hoe meer waarnemingen, hoe groter de kans dat een conclusie klopt.  De onderzoekers stellen dat de conclusies uit kleinschalige neurologische onderzoeken naar behandelingseffecten onjuist zijn in misschien wel 9 van de 10 keer.

En dat voor een bètawetenschap!  Negen van de tien keer misgeschoten.  Je kunt je voorstellen hoe de vlag er dan bij zal hangen in de alphawetenschappen.  Volgens de sociale psychologie vormen integriteit en VVD op grond van de naar buiten gekomen affaires geen sterke alliantie.  Maar wat zegt dat in het tijdperk van Diederik Stapel en andere fraudeurs, waarin misschien wel 99 van de 100 sociaal-psychologische conclusies verkeerd zijn? 

Met ‘het statistische vermogen’ wordt niet bedoeld, zoals wel eens gedacht wordt, wat de onderzoeker vermag op het gebied van kansrekening.  Zulk onderzoeksvermogen is vaak onvoldoende.  Zelf poneerde ik dat als stelling bij mijn proefschrift: Statistiek is de achilleshiel van de bioloog.  Uit de grappige reacties hierop bleek dat de stelling waar is.

Deze blog begon met ‘mijn balen’ en eindigt met mijn ‘achilleshiel’.  Deze blog draait dus om mij, waarmee ik, vind ik zelf, een aardige proeve van bekwaamheid in egotripperij heb afgelegd.  Volgens sociaal psychologen zijn 999 van de 1000 mensen bekwaam in het egotrippen.  Bij politici is die verhouding zelfs 9999 op 10.000.

En nu zou ik met vakantie moeten gaan, want wie harder werkt heeft meer behoefte aan vakantie, zoals in een echt gepubliceerd onderzoek is vastgesteld (UvA, ergens in de zeventiger jaren).  De logica verbiedt het de volgorde om te draaien, dus dat ik minder vakantieverlangen heb, betekent niet dat ik lui ben geweest.  Goed zeveren is een kunst.  Ik begin het een beetje onder de knie te krijgen, net boven de achillespees.

Reacties

Iedereen zal teleurgesteld zijn over het verloop van de raadsvergadering van afgelopen dinsdag.  De vergadering werd voortijdig afgebroken en er zal hier en daar nog wat massage nodig zijn om überhaupt nog een normale vervolgvergadering te krijgen.  Patrick Meershoek schreef hierover in Het Parool een gemakkelijk, nuanceloos stukje.  Volgens hem ‘bereikte het politieke leven in Zuidoost een nieuw dieptepunt’.  Gemeten naar oppervlakkigheid en rare ordevoorstellen inzake de voortgang van de vergadering moge dit wellicht een nieuw dieptepunt zijn, in mijn dertienjarige bestaan als raadslid in Zuidoost heb ik op het inhoudelijke vlak en op het vlak van manipulatie van vergaderingen onvergelijkbaar treuriger dieptepunten meegemaakt.

Wat was er nu aan de hand?  Nadat ik van de raadsvoorzitter mijn interruptie niet mocht afmaken en na eerdere niet goed te begrijpen beslissingen van de voorzitter sloot ik af met: “Ik baal van uw voorzitterschap.”  Andro Bottse (VVD)  verlangde mijn excuses voor deze ‘belediging van de voorzitter’ en diende, toen hij bot ving, vervolgens een ordevoorstel in om niet langer als stadsdeelraad te vergaderen zolang mijn excuses uitbleven.  Tot mijn verbijstering werd dit voorstel met de stemmen van de volledige fracties van PvdA en VVD aangenomen en restte nog slechts de weg huiswaarts.  Wij, de andere oppositiepartijen en GroenLinks stemden tegen;  er moeten immers besluiten worden genomen en dat kan niet als de deelraad niet vergadert.

Ik zou excuses ervoor kunnen aanbieden dat ik door collega-raadsleden zo slecht begrepen word, maar ik heb het flauwe vermoeden dat zo’n excuus niet geaccepteerd wordt.

Dit is mijn vierde bestuursperiode in de deelraad.  Juist in de huidige periode lijkt de meerderheid in de raad zo te denken dat, als we maar brave woorden gebruiken, we dan respectvol met elkaar omgaan en er dan als vanzelf goed beleid ontstaat.  Zelf denk ik dat respectvol met elkaar omgaan vooral betekent dat je een inhoudelijke discussie voert en op elkaars motieven ingaat en dat juist daardoor betere besluitvorming kan plaatsvinden.  Respect is in mijn ogen de argumenten van je politieke opponenten goed in je eigen beslissing te laten meewegen.

‘I am sorry’ wordt in Engeland gezegd, zelfs voor dingen waar je part noch deel aan hebt.  In het Nederlands is er eigenlijk geen goed equivalent.  ‘Het spijt me’, meneer Bottse, dat u denkt dat ik de voorzitter beledigd heb en u zich dat zo aantrekt.  Nou, is dat geen mooi excuus?


Reacties

De blog die je wist dat zou komen. De blog die eigenlijk nergens over gaat, zoals over communicatie of over de 16 miljoen koningsliederen.

Om met het laatste te beginnen, het officiële koningslied was zo slecht (onbeholpen tekst op een, het zij gezegd, niet onaardig melodietje, dat nog in de la lag, en een rap-rommeltje), dat een heleboel ‘artiesten’ in het commerciële gat sprongen om hun oranje-graantje mee te pikken.  Het aantal koningsliederen is inmiddels niet meer te tellen (16 miljoen mensen en ieder zingt zijn eigen lied).  Een overkill aan droefstemmende produksels in de categorie van de eerdere, uit lucifers gelijmde cadeaus, goed bedoeld, maar het meest tot hun recht komend achter de Koninklijke rododendrons.

Zeker vandaag, maar ook op andere momenten blijkt de culturele waarde en amusementswaarde van het koninklijk huis (naast die voor handelsmissies en representatie).  Voor de 16 miljoen Nederlanders betekent elke 100 miljoen hieraan besteed een rijkssubsidie van slechts 6 euro en 25 cent de man. Een koopje, vergeleken bij andere subsidies.

Wat betreft communicatie, het andere onderwerp van deze blog, denk ik terug aan de discussie over de veiligheid in Zuidoost, gevoerd tijdens de laatste vergadering van de commissie Middelen.  De veiligheid in Zuidoost verbetert steeds verder en wel zodanig, dat Zuidoost nu ongeveer het veiligste stadsdeel van Amsterdam is.  In dat opzicht hoefden de deelraadsleden dus alleen maar hosanna te roepen en het wijze beleid te prijzen.  En dat deden ze ruimhartig.  Om niet aan het hallelujakoor te hoeven meedoen, had ik voor mijn bijdrage een andere invalshoek gekozen, waarbij ik wist dat ik gelijk had, maar het niet zou krijgen.

Het stadsdeel had naar buiten gebracht dat de veiligheid te onzent sinds 2008 ruim 40 % was toegenomen.  Ik hield het er op dat je voor abstracties zulke veranderingen niet in een getal kunt uitdrukken, zoals je niet kunt zeggen dat de volksgezondheid met 40 % is toegenomen wanneer het aantal ziektegevallen met 40 % is gedaald.  Op dezelfde manier kun je ook niet zeggen, zoals nu is gebeurd, dat Zuidoost 40 % veiliger is geworden, omdat het aantal inbraken en diefstallen met 40 % is verminderd.

Hoe is het getal van ruim 40 % tot stand gekomen?  Voor het jaar 2003 is het aantal inbraken, diefstallen, moorden en andere incidenten per buurt vastgesteld en is aan het gewogen gemiddelde daarvan de veiligheidsscore (zeg: getal) 100 toegekend.  Amsterdam had toen dus een gemiddelde veiligheidsscore van 100.  Sommige buurten scoorden hoger (onveiliger), andere lager (veiliger).  Zuidoost scoorde toen 99, iets veiliger dus dan het Amsterdams gemiddelde.  In het jaar 2008 scoorde Zuidoost ook 99, in 2012 was dat 57, een afname van 42 %.  Het jaar 2008 was een slecht jaar en statistisch gezien een beetje een uitbijter.  Voor een vergelijking met het verleden was het daarom beter geweest om 2012 te vergelijken met het gemiddelde van de jaren 2007 (score 88) en 2009 (score 74).  De afname is dan niet 42 %, maar 29½ %, ook een zeer respectabel percentage, maar wel een stuk minder dan 42 %.  Al met al vond ik de 42 % dus een enigszins demagogische voorstelling van zaken richting de media en de burgers.  Ja, en dan krijg je de (verwachte) hoon van de collega’s over je heen.  ‘Het ís toch veiliger geworden, dat kán toch niet ontkend worden!’  Tegen zulke non-argumenten is natuurlijk geen verweer mogelijk.  Koploper met dergelijke reacties is Toon Geenen van de PvdA-fractie.  Kennelijk is dat de manier om voorzitter van de PvdA-jongerenafdeling te kunnen worden.

Een deel van de hoge score in 2008 komt door een rare uitschieter voor Nellestein (score 150 in dat jaar), terwijl de kleine buurt Nellestein even zwaar meetelt in de gemiddelde score voor heel Zuidoost als de vijf overige, grotere buurten/buurtcombinaties.

Over de veiligheidsscores valt meer te zeggen.  Conceptueel is het een ingewikkelde zaak.  Er is waarschijnlijk goed over de vorm nagedacht.  Toch zijn er wel wat vraagtekens.  Zo worden de meldingen van overlast ook in de scores verwerkt, terwijl overlast in het algemeen niet de veiligheid raakt.  Misschien verklaart dit gedeeltelijk dat de veiligheidsbeleving minder daalt dan de objectieve veiligheidsscores (na-ijling is mogelijk de belangrijkste factor).

Terug naar het gebeuren van vandaag, de abdicatie en inhuldiging van ons culturele erfgoed.  Vijf warm-ingepakte schaatskampioenen deden alsof, toen de boot met onze nieuwe koning en koningin langsvoeren.  Maxima is vanavond waarschijnlijk net niet onderkoeld geraakt, maar veel kan het niet gescheeld hebben.  Wat kunnen mensen zichzelf toch aandoen.  Voor 6 euro 25 heb je al een winddicht plastic jasje.  Ik dacht aan zondag, twee weken geleden, de eerste warme dag na nog een nacht van vorst.  Meteen waren de eerste schaatsenrijders op het water van de sloot achter mijn huis.


Reacties

That’s the question, to blog or not to blog.  Een blogger te zijn, waarom?  Elke blogger heeft zo zijn eigen bestaansreden of drijfveer.  Die kan zijn de wereld (of een stukje daarvan, bijvoorbeeld Zuidoost) kond te doen van zijn enthousiasme of frustratie over dingen die hem bezighouden.  Ik volg een beetje de blogs die te maken hebben met de maatschappij en politiek van Amsterdam Zuidoost, drie ervan in het bijzonder vanwege hun inhoud en hoge verschijningsfrequentie.  De eerste is die van Emile Jaensch, dagelijks bestuurder van Zuidoost.  Hij schrijft positief over Zuidoost aan de hand van leuke historische of culturele weetjes en geeft informatie over allerhande nuttige zaken.  Al dat positivisme maakt de blog wel wat saai.  De blog van Henk de Boer (deelraadslid CDA) verschijnt soms meerdere keren per dag en is bijna het tegenovergestelde van die van Jaensch:  je kunt er rooie oortjes van krijgen over wat er allemaal mis is in Zuidoost, maar realiseert je al snel dat opwinding waarschijnlijk een beetje voorbarig is.  Hij laat de klok flink luiden, maar zijn klepel deugt vaak niet.  De derde blog die ik met regelmaat lees is die van Metro in de Bijlmer.  Goedonderbouwde, bikkelhard kritische artikelen die historische en maatschappelijke kennis van zaken uitstralen.  Het is niet duidelijk of en in hoeverre de kritiek en achtergrondinformatie uit die artikelen van invloed zijn op de politiek in Zuidoost.  Met deze drie blogs kun je al snel een goede indruk krijgen van wat er in Zuidoost politiek en maatschappelijk aan de hand is.  Reken maar dat journalisten (Parool, Echo, Telegraaf) ze met regelmaat even checken, op zoek naar stof voor weer een rumoerig stukje in hun krant.

Een mijlpaaltje nu in mijn eigen bloggersleven: de driehonderdste.  Dat heeft wel even op zich laten wachten; een paar maanden lang is er geen letter verschenen.  Verschillende redenen daarvoor.  Het is eigenlijk verschrikkelijk saai in politiek Zuidoost.  Zelfs het wegsturen van een stadsdeelvoorzitter is niet meer dan een rimpel in de politieke gelatenheid van de deelraadsleden die niet tot de fractie van de PvdA behoren.  La Rose moest weg van de PvdA-fractie, maar ‘willen jullie als niet PvdA-ers je er alsjeblieft niet mee bemoeien; het is ons feestje en daar zijn jullie niet bij uitgenodigd.’  In wezen is de PvdA-fractie geheel in zichzelf gekeerd en moet de deelraad, inclusief de coalitiepartners, maar even pauzeren als de fractie het eventjes niet meer weet.  Een recent voorbeeldje: de vestiging van een multicultureel rouwcentrum in Zuidoost, een onderwerp uit het bestuursakkoord dat politiek volledig onomstreden is.  Het dagelijks bestuur presenteerde kortgeleden een vrij gedetailleerd voorstel met een locatie voor het gebouw en een programma van eisen waaraan het centrum zou moeten voldoen.  Prompt kwam de PvdA met een eigen locatie en nu stuurt de PvdA  de deelraad ook nog naar Rotterdam om te bekijken wat een multicultureel rouwcentrum eigenlijk inhoudt.  De animo buiten de PvdA-fractie voor een trip naar Rotterdam is gering.

Een andere reden voor mijn bloggersblock is de veranderde situatie m.b.t. het beheer van de blogsite.  Voorheen had je niet zo veel keuzevrijheid voor de presentatie van tekst en plaatjes en was het publiceren een fluitje van een cent.  Het beheer is echter in andere handen overgegaan, met als gevolg een gigantische uitbreiding van de mogelijkheden voor presentatie/lay-out en een ingewikkelder manier om je blog überhaupt op je site te krijgen.  Gevolg: frustratie over het onnodige ongemak, niet alleen bij mij, en onder het ijs verdwenen animo.  Maar goed, volgend jaar stadsdeelverkiezingen (althans waarschijnlijk, want de verenigde stadsdeelvoorzitters hebben het advies uitgebracht dat beter van verkiezingen kan worden afgezien indien de huidige plannen van B&W voor een nieuw bestuurlijk stelsel doorgaan; B&W willen een door de stadsdeelbevolking gekozen bestuurlijke commissie die zich uitsluitend bezighoudt met de uitvoering van gemeentelijk vastgesteld beleid; bijvoorbeeld: de gemeenteraad besluit tot bomenkap en de bestuurscommissie bepaalt vervolgens wie als eerste voor de bijl gaat, de eik of de kastanje;  inmiddels heeft D66-OZO stadsdeelvoorzitter Herrema aan de tand gevoeld over de vraag wie het als eerste toekomt om een mening te geven over het al dan niet houden van verkiezingen, de democratisch gekozen deelraad of de benoemde bestuurders?) en dan wil het ijs wel weer wat smelten.

Driehonderd blogs.  Gemiddeld 2,76 bladzijden (A-viertjes) per blog (aselecte steekproef).  Elke bladzijde tekst telt, gemiddeld, 3920 aanslagen (inclusief spaties en returns).  In totaal 300 X 2.76 x 3920 = 3.245.760 (ruim 3,2 miljoen) aanslagen.  Ik tik met 2% foute aanslagen.  Verder wijzig ik 17% van de oorspronkelijke tekst (d.w.z. inhoudelijke wijzigingen, betere woordkeus, ander lettertype).  Op deze wijzigingen is het Droste-principe van toepassing, dus wederom 2% foute aanslagen, 17% opnieuw gewijzigd, enz., enz., maar niet tot in het oneindige, want ik wil ook naar bed).  Het geschatte aantal foute aanslagen + wijzigingen incl. Droste-effect komt zo op 23,238%.  Opgeteld bij het eerste aantal gaat het dus in totaal om precies 4.000.001 (zeg 4 miljoen) aanslagen (rekent u maar na).  Dit astronomisch grote getal gaat natuurlijk het voorstellingsvermogen te boven.  De afstand tot de zon en weer terug is echter te groot wanneer we het aantal letters en spaties achter elkaar leggen, maar met nog even doorzetten komt een retourtje maan wel in het vizier.  Willy Alfredo reageerde meteen:  “Vier miljoen aanslagen is niet niks, maar fiks. Ik wil daar in mijn volgende show nog wel even op terugkomen.”  Ook Emile Ratelband was enthousiast: “Juich maar voor jezelf.”  Ja, een ander doet het niet voor me, dacht ik, starend naar het eelt op m’n vingertoppen.  Hoe zou die Brusselmans er, vingertopeelttechnisch gezien, aan toe zijn?  Toen hem onlangs bij het verschijnen van zijn laatste boek (ik geloof 800 pagina’s) gevraagd werd wanneer hij aan zijn volgende boek zou beginnen, bleek dat al af te zijn.  Hij maakt natuurlijk haast om de eeltgroei voor te blijven.

Deze blog schiet alle kanten op, maar leidt nergens heen, behalve dan tot het getal van 4 miljoen.  En natuurlijk tot de afstoffing van het begrip ‘Droste effect’.  Moderne lezers, die zich verbaasd afvragen wat dat nu weer voor een digitaal prehistorisch, onbekend fenomeen is, verwijs ik graag naar het internet.  Bèta-scholieren hebben natuurlijk al lang de meetkundige rij met reden 0,23238 herkend.  Ging ik nooit naar bed, dan stond ik nu op een totaal van ruim 4,2 miljoen aanslagen en was Ratelband met huis en al in vuur en vlam geraakt.


Reacties (1)

Zeg ‘Zomerfestival/Kwakoefestival’ en je zegt ‘gedoe’.  Misschien is dat ook wel een van de leuke aspecten van het festival:  buitenstaanders kunnen toch wat plezier beleven, door toe te kijken hoe belanghebbenden al rollebollend elkaar in de haren vliegen.  En, ook nooit weg, een bekende Parool-journalist heeft daar weer een redelijke boterham aan.  In de laatste vergadering van de Commissie Middelen van ons stadsdeel spuiden twee insprekers hun grieven over het feit dat de organisatie van het komende festival niet aan een Surinaamse organisatie uit Zuidoost was vergund.  Grote woorden gebruikten ze, zoals discriminatie en maffia-praktijken van ambtenaren, woorden die gretig werden opgetekend door de Parool-journalist.

Heeft het festival van deze zomer zijn schaduw dus al vooruitgeworpen, het festival van vorig jaar rommelt ook nog lekker door.  Op welke manier was Desi Bouterse betrokken bij de financiering (als hij dat al was)?  Heeft ons DB-lid Muriël Dalgliesh op haar kamer samen met enkele festival-betrokkenen op een telefoontje uit Suriname zitten wachten, waarin de toezegging gedaan zou worden dat Bouterse wat geld zal overmaken?  Volgens Henk de Boer (fractie CDA) wel.  Hij baseert zich daarbij op getuigenissen van betrokkenen die op de bewuste dag in de bestuurskamer van Dalgliesh aanwezig waren.  Inmiddels heeft De Boer over deze kwestie een notitie geschreven waarvan het maar niet lukt om die in de raadzaal van Zuidoost besproken te krijgen.  Recent heeft het presidium van de deelraad (dit is de verzameling van de fractievoorzitters plus de raadsvoorzitter, ondersteund door de griffie; taak: het zo goed mogelijk laten functioneren van de deelraad) besloten dat agendering van de CDA-notitie niet wordt toegestaan.  Dit besluit betekent dat het presidium (lees: fractievoorzitters van de coalitie) zich een politieke rol heeft aangemeten.

Ten diepste is de deelraad hiermee overbodig geworden.  De drie fractievoorzitters van de coalitiepartijen (PvdA, VVD  GrLi), die in het presidium door hun gewogen stem de meerderheid hebben, kunnen met z’n drieën (of zelfs met z’n tweeën als de fractievoorzitter van de PvdA meedoet) de politieke besluitvorming bepalen.  Griezelig en huiveringwekkend.  Het begin van een rel, voel ik opkomen.  Wat moet er met het presidium gebeuren?  Vanavond raadsvergadering.

(PS  De vorige blog was al 3 maanden geleden geschreven, maar kennelijk niet op deze site terecht gekomen;  nu dan toch nog, omdat het onderwerp, festival, samenhangt met deze blog)

Reacties

Nadat op maandag 29 oktober jl. het Zomerfestival in de commissie besproken was (zie vorige blog), werden de volgende dag in de deelraadsvergadering besluiten genomen over hoe het nu verder moet.  Er lagen twee belangrijke moties voor (van VVD en van PvdA).  Die van de VVD geeft de stadsdeelvoorzitter de vrijheid om een vergunning voor het festival toe te staan die afwijkt van de huidige voorwaarden voor inhoud en vorm van het festival.  Die huidige voorwaarden zijn vastgelegd in een eerdere motie annex notitie van de PvdA.  De nieuwe motie van de PvdA houdt die voorwaarden min of meer in stand.  De motie van de VVD werd met 13 tegen 12 stemmen aangenomen;  die van de PvdA werd met 12 tegen 13 stemmen verworpen.  Het betekent dat de raad de ideologische veren van het festival a.h.w. heeft weggeblazen.  Mogelijk is dat de redding van het festival.

Niet alleen de stemming over de moties was spannend, de terugblik op de gebruikelijke dubieuze verwikkelingen van het festival was dat ook.  Henk de Boer wilde van portefeuillehouder Muriël Dalgliesh het naadje van haar kous weten over wat hij gehoord had over een bijeenkomst op haar kamer (in dit geval een van de wekelijkse evaluaties van het festival met een aantal betrokkenen) waarop, overigens vergeefs, gewacht werd op een telefoontje van Desi Bouterse waarin deze zijn subsidie voor het festival zou aankondigen.  Stadsdeelvoorzitter Herrema schoot vervolgens uit zijn slof dat de beweringen van De Boer suggestief waren.  Ik kon het niet nalaten Herrema’s oprisping ongepast te vinden.  Vervolgens ontstond enige discussie over de betekenis van ‘suggestief’.  Was die neutraal bedoeld (Herrema), of, gelet op eerdere uitbarstingen vanuit de PvdA-fractie, denigrerend (ikzelf)?  De kwestie werd niet verder op de spits gedreven (was niet nodig), maar was een goede les voor Herrema over de cultuur in de raadzaal van Zuidoost.  Overigens moest ik wel iets bij mezelf overwinnen om het voor De Boer op te nemen, want meestal kleunt hij behoorlijk mis of slaat hij als een wildebras ongeremd om zich heen.  In de raadzaal, echter, vind ik dat je als niet-raadslid ieder raadslid serieus moet nemen.  Elkaar als raadslid serieus nemen is natuurlijk wat anders.

Herrema, na een in vergelijking tot de vorige avond vrij korte eerste termijn van de deelraad:  “………….”

Het andere onderwerp op de agenda van de vergadering dat wellicht voor enige opwinding had kunnen zorgdragen (de positie van de deelraadsvoorzitter) werd in afwachting van nadere informatie niet behandeld.

Donderdagavond 1 november werd in een raadsbrede commissievergadering het rapport van BING (Bureau Integriteit Nederlandse Gemeenten) over het project ‘Masterboys’ en een quickscan van een xx-tal subsidieverstrekkingen behandeld. 


Gisteravond besprak de commissie Middelen en Veiligheid de evaluatie van het Zomerfestival en hoe het daarmee nu verder moet.  Het leverde geen vlekkeloos, maar wel een geslaagd eerste optreden op van de nieuwe stadsdeelvoorzitter, Tjeerd Herrema.  Saillant vond ik zijn met nadruk uitgesproken opvatting dat hij zich het recht voorbehield om de vergunning voor het festival niet te verlenen (‘zonder goede aanvraag en goede partij krijg je alleen maar problemen).  Ik vat dit op als een impliciete afkeuring van het DB-besluit om voor de afgelopen zomer de festivalvergunning te verlenen aan de stichting Kofoe (of om die vergunning überhaupt dit jaar te verlenen).  Zo’n afkeuring kan natuurlijk niet expliciet worden uitgesproken en iemand daarover doorzagen is zinloos, want leidt alleen maar tot ontkenningen.

Interessant vond ik zijn houding om bij de commissieleden te informeren naar hun voorkeur voor een commerciële dan wel maatschappelijke vorm van het festival.  Laagdrempelige, vrij toegankelijke festivals met een maatschappelijk doel gaan altijd gepaard met subsidies (zoals bij het vierjaarlijkse Sail Amsterdam), zei hij.  Hij liet ook twijfel doorschemeren over strenge inhoudelijke voorwaarden die vooraf aan het festival zouden moeten worden gesteld.  Hij vroeg daarom het mandaat om te kunnen afwijken van de randvoorwaarden/criteria voor het festival die er nu liggen.  De aangenomen motie annex notitie van de PvdA, die onder meer de culturele inhoud van het festival schetst en het voetbaltoernooi als onlosmakelijk onderdeel vastlegt, komt daarmee op losse schroeven te staan, zeker als Herrema een commerciële partij het festival willen laten organiseren.  Hoe de PvdA-fractie in de raadsvergadering van vanavond met deze nieuwe invalshoek zal omgaan, moeten we afwachten.

 Herrema keek vooral vooruit.  Ik was teleurgesteld dat hij twee vragen van mij verkeerd interpreteerde, en dus een betekenisloos antwoord gaf, en op mijn overige vragen (handelend over de vergunningverlening en evaluatie van het dit jaar gehouden festival) niet inging, zoals:

Op 18 april van dit jaar werd de vergunning voor het organiseren van het festival aan Stichting Kofoe verleend.  Op 19 april vernam het DB dat de voorzitter en een tweede bestuurlid van de stichting uit hun functie waren ontheven.  Wat dacht het DB toen?  Geen antwoord.

Bij een eerdere bespreking over de perikelen rondom het festival had portefeuillehouder Jaensch verklaard dat de penningmeester het enige lid van het stichtingsbestuur was dat inzage kon hebben in de bankrekening van de stichting.  Toen de penningmeester vertrok met medeneming van bescheiden was de bankrekening voor het stichtingsbestuur onbereikbaar.  Was er door het DB geen fout gemaakt bij de beoordeling van de statuten van de speciaal voor dit festival opgerichte nieuwe stichting c.q. had het DB überhaupt naar die statuten gekeken?  Geen antwoord.

In de ‘Eindevaluatie Zomergestival 2012’ stelt het DB:  “Standhouders     (….)   houden zich niet aan de door hen ondertekende brandveiligheidsregels voor evenementen.  Bovendien reageren zij in sommige gevallen agressief richting handhavers van de brandweer en de vertegenwoordigers van de diverse ketenpartners.  Dit laatste wordt door de brandweer als onacceptabel beschouwd.”  Zo’n houding van standhouders dateert niet van vandaag of gisteren en verandert niet zomaar.  Hoe zou je zo’n probleem moeten aanpakken/oplossen?  Niet op ingegaan.
De eindevaluatie vermeldt onder het kopje Drank/alcohol:  “Omdat de handhavers niet tevens de rechtmatige toezichthouder waren, konden ze nauwelijks iets uitrichten in de zin van een formeel handhavingstraject.  Ik ga er van uit dat dit probleem aan de orde is geweest in de evaluatiegesprekken die wekelijks tijdens de duur van het festival hebben plaatsgevonden.  Waarom is er vervolgens niets ondernomen?  Geen antwoord.

“Ik heb mij vanavond verheugd, verbaasd, verwonderd en verbijsterd, allemaal in één keer, dat er geen raad is die, zo gezien, enerzijds betrokken is, maar anderzijds zich ook zo bemoeit met een evenement;  geen enkel evenement in Amsterdam krijgt, denk ik, op deze manier zoveel belangstelling en suggesties voor de inhoudelijke invulling.”  Zo opende Herrema zijn beantwoording.  Het was Herrema’s maidenspeech en dan mag je wel wat zeggen wat misschien niet helemaal klopt.  Dat hij verwonderd en verbijsterd was, wil ik niet geloven.  Maar als dat toch echt het geval was, dan ben ik op mijn beurt verwonderd en verbijsterd, want dat zou betekenen dat alle media-aandacht gedurende een reeks van jaren over wat er allemaal misging bij vorige edities van het festival, over hoe de deelraad daarmee omging en over hoe het DB externe professionals bij de organisatie van het festival betrok, totaal aan Herrema voorbij zijn gegaan.






Reacties
Gisteravond besprak de commissie Middelen en Veiligheid de evaluatie van het Zomerfestival en hoe het daarmee nu verder moet.  Het leverde geen vlekkeloos, maar wel een geslaagd eerste optreden op van de nieuwe stadsdeelvoorzitter, Tjeerd Herrema.  Saillant vond ik zijn met nadruk uitgesproken opvatting dat hij zich het recht voorbehield om de vergunning voor het festival niet te verlenen (‘zonder goede aanvraag en goede partij krijg je alleen maar problemen).  Ik vat dit op als een impliciete afkeuring van het DB-besluit om voor de afgelopen zomer de festivalvergunning te verlenen aan de stichting Kofoe (of om die vergunning überhaupt dit jaar te verlenen).  Zo’n afkeuring kan natuurlijk niet expliciet worden uitgesproken en iemand daarover doorzagen is zinloos, want leidt alleen maar tot ontkenningen.

Interessant vond ik zijn houding om bij de commissieleden te informeren naar hun voorkeur voor een commerciële dan wel maatschappelijke vorm van het festival.  Laagdrempelige, vrij toegankelijke festivals met een maatschappelijk doel gaan altijd gepaard met subsidies (zoals bij het vierjaarlijkse Sail Amsterdam), zei hij.  Hij liet ook twijfel doorschemeren over strenge inhoudelijke voorwaarden die vooraf aan het festival zouden moeten worden gesteld.  Hij vroeg daarom het mandaat om te kunnen afwijken van de randvoorwaarden/criteria voor het festival die er nu liggen.  De aangenomen motie annex notitie van de PvdA, die onder meer de culturele inhoud van het festival schetst en het voetbaltoernooi als onlosmakelijk onderdeel vastlegt, komt daarmee op losse schroeven te staan, zeker als Herrema een commerciële partij het festival willen laten organiseren.  Hoe de PvdA-fractie in de raadsvergadering van vanavond met deze nieuwe invalshoek zal omgaan, moeten we afwachten.

 Herrema keek vooral vooruit.  Ik was teleurgesteld dat hij twee vragen van mij verkeerd interpreteerde, en dus een betekenisloos antwoord gaf, en op mijn overige vragen (handelend over de vergunningverlening en evaluatie van het dit jaar gehouden festival) niet inging, zoals:

Op 18 april van dit jaar werd de vergunning voor het organiseren van het festival aan Stichting Kofoe verleend.  Op 19 april vernam het DB dat de voorzitter en een tweede bestuurlid van de stichting uit hun functie waren ontheven.  Wat dacht het DB toen?  Geen antwoord.

Bij een eerdere bespreking over de perikelen rondom het festival had portefeuillehouder Jaensch verklaard dat de penningmeester het enige lid van het stichtingsbestuur was dat inzage kon hebben in de bankrekening van de stichting.  Toen de penningmeester vertrok met medeneming van bescheiden was de bankrekening voor het stichtingsbestuur onbereikbaar.  Was er door het DB geen fout gemaakt bij de beoordeling van de statuten van de speciaal voor dit festival opgerichte nieuwe stichting c.q. had het DB überhaupt naar die statuten gekeken?  Geen antwoord.

In de ‘Eindevaluatie Zomergestival 2012’ stelt het DB:  “Standhouders     (….)   houden zich niet aan de door hen ondertekende brandveiligheidsregels voor evenementen.  Bovendien reageren zij in sommige gevallen agressief richting handhavers van de brandweer en de vertegenwoordigers van de diverse ketenpartners.  Dit laatste wordt door de brandweer als onacceptabel beschouwd.”  Zo’n houding van standhouders dateert niet van vandaag of gisteren en verandert niet zomaar.  Hoe zou je zo’n probleem moeten aanpakken/oplossen?  Niet op ingegaan.
De eindevaluatie vermeldt onder het kopje Drank/alcohol:  “Omdat de handhavers niet tevens de rechtmatige toezichthouder waren, konden ze nauwelijks iets uitrichten in de zin van een formeel handhavingstraject.  Ik ga er van uit dat dit probleem aan de orde is geweest in de evaluatiegesprekken die wekelijks tijdens de duur van het festival hebben plaatsgevonden.  Waarom is er vervolgens niets ondernomen?  Geen antwoord.

“Ik heb mij vanavond verheugd, verbaasd, verwonderd en verbijsterd, allemaal in één keer, dat er geen raad is die, zo gezien, enerzijds betrokken is, maar anderzijds zich ook zo bemoeit met een evenement;  geen enkel evenement in Amsterdam krijgt, denk ik, op deze manier zoveel belangstelling en suggesties voor de inhoudelijke invulling.”  Zo opende Herrema zijn beantwoording.  Het was Herrema’s maidenspeech en dan mag je wel wat zeggen wat misschien niet helemaal klopt.  Dat hij verwonderd en verbijsterd was, wil ik niet geloven.  Maar als dat toch echt het geval was, dan ben ik op mijn beurt verwonderd en verbijsterd, want dat zou betekenen dat alle media-aandacht gedurende een reeks van jaren over wat er allemaal misging bij vorige edities van het festival, over hoe de deelraad daarmee omging en over hoe het DB externe professionals bij de organisatie van het festival betrok, totaal aan Herrema voorbij zijn gegaan.
Lees meer...   (1 reactie)
Het is voor de oppositie een week om je vingers bij af te likken.  Ga maar na.

Vanavond de eindevaluatie van het Zomerfestival (Kwakoefestival) van afgelopen zomer.  Twee aspecten komen aan de orde.  Ten eerste de vraag of het festival niet tussentijds had moeten worden afgelast door intrekking van de vergunning.  Daartoe was alle reden, namelijk aan een aantal voorwaarden uit de vergunning was en werd niet voldaan en de financiële situatie was schimmig.  Door dat laatste is het stadsdeel hoogstwaarschijnlijk voor een halve ton het schip in gegaan (motto: van een kale kip kun je niet plukken en we weten niet waar de kip zijn veren heeft verstopt).  Als de deelraad tot de conclusie komt dat het Dagelijks Bestuur (DB) een foute weg is ingeslagen door met kunst en vliegwerk het festival  tot en met het laatste weekend in stand te houden, dan zit het DB in een lastig parket.   Het tweede aspect is de vraag of en, zo ja, hoe het festival volgend jaar zou kunnen plaatsvinden.  Het ligt voor de hand om maar af te wachten welke aanvragen voor zo’n soort van festival worden ingediend en dan te kijken of er iets bij zit dat voor het stadsdeel weinig risico oplevert.  Dat houdt in dat niet van te voren door het stadsdeel wordt opgelegd wat de kenmerken van het festival zouden moeten zijn.  Op dit moment geldt de aangenomen motie van de PvdA die voorschrijft waaraan het festival zou moeten voldoen (o.a. iets met cultureel werelderfgoed).  De PvdA-fractie zou die motie moeten inslikken.  Wil de fractie dat?

Morgenavond is onder meer de positie van de deelraadsvoorzitter aan de orde.  In haar vorige bestaan als gewoon deelraadslid en commissievoorzitter had zij de toenmalige deelraadsvoorzitter verzocht om af te wijken van het reglement van de deelraad.  Dit met de uitgesproken bedoeling een beter resultaat voor de PvdA te verkrijgen bij de deelraadsverkiezing.  De toenmalige deelraadsvoorzitter heeft het verzoek geweigerd.  Is iemand die het reglement van de deelraad aan zijn/haar laars wil lappen geschikt om als voorzitter van de deelraad op te treden.  Natuurlijk niet.  Maar zij zit er al enige tijd, wat de vraag oproept of het opportuun is haar weg te sturen.  Met een stevig mea culpa en een ik-zal-het-nooit-meer-doen kan ze veel politieke kou uit de lucht halen.  De geruchten zijn dat ze zo’n belijdenis en belofte van beterschap niet wil doen.

Donderdagavond komt een rapport van BING (Bureau Integriteit Nederlandse Gemeenten) aan de orde waarin de onderzoeksresultaten bekend worden gemaakt over de gang van zaken m.b.t. het project ‘Masterboys’.  Dit project leidde tot de ondergang van Marcel la Rose als stadsdeelvoorzitter.  Daarnaast bevat het rapport ook de resultaten van een quickscan naar enkele andere subsidieverstrekkingen.  De rode draad is, zo heb ik me laten vertellen, dat evaluaties van de projecten deels ontbreken en dat zelfs documenten m.b.t. de subsidieverstrekkingen bij lange na niet volledig voorhanden zijn.  De nieuwe stadsdeelvoorzitter, Tjeerd Herrema, kan zijn borst natmaken.

O, wat is het toch fijn om oppositie te zijn.
Lees meer...
Op zijn weblog heeft Henk de Boer (CDA) een lijst gepubliceerd van zogenaamde voucher-projecten in Holendrecht waarvoor overheidsgeld beschikbaar is gesteld.

Uit de lijst blijkt niet dat


Henk de Boer zelf


een aanvraag voor zo’n


project heeft gedaan !!

 

Lees meer...
Tan-ja,  o-lé,
Holland spreekt een woordje mee

Kom ik thuis van een enerverende vogelexcursie, val ik midden in de nationale hype over onze beeldschone terroriste die ons land, en ook wel een beetje de FARC, vertegenwoordigt in de vredesbesprekingen met de Colombiaanse regering.  Ik heb haar groet aan het Nederlandse volk ondergaan en verbeid nu het moment waarop ze schittert in de hoofdrol van een sociaal-felrealistische film over maatschappelijke misstanden in Zuid-Amerika met een cinematografische rode draad van, immers het oog en het romantische gevoel van de kijker willen ook wat, gepassioneerde liefde in de jungle.

Mijn excursie had niets jungle-achtigs, maar betrof het vrij lege, glooiende landschap van het Duitse Oostzee-kustgebied, waar ongeveer 50.000 kraanvogels hun opwachting maakten om gefotografeerd te worden.  Zelf hadden de vogels een andere opvatting over hun kortstondige verblijf daar, namelijk een pitsstop op hun tocht van Skandinavië naar Spanje om te fourageren op de gerooide maisakkers.   ’s Nachts staan ze in grote groepen bij elkaar, rond zonsopkomst verspreiden ze zich naar de akkers op zoek naar overgebleven maiskorrels en rond zonsondergang vliegen ze weer terug naar de overnachtingsplek.  In die twee vliegperioden van één tot anderhalf uur is het zwerk gevuld met groepen kranen en de bruggen en dijken met kijkers, telescopen, camera’s en kleumende mensen (snijdende wind, 0⁰C).

    
     foto: Niels Daan   -   11 oktober 2012, zonsopgang in Pruchten, Duitsland









Thuis bleek niet alleen onze terroristische hittepit wereldnieuws, maar waren inmiddels ook de Nobelprijzen toegekend en was Zuidoost weer wereldnieuws in Zuidoost.  De Nobelprijs voor geneeskunde werd gegeven voor stamcelonderzoek, die voor chemie voor onderzoek aan receptoren, samengestelde eiwitten in de celmembraan die zorgen voor communicatie tussen het interieur en het exterieur van de cel.   Beide prijzen zijn eigenlijk prijzen voor de biologie.  Geneeskunde is in wezen toegepaste biologie en chemie is een veld van wetenschap dat aan de ene kant is opgeslokt door natuurkunde (interacties tussen atomen en moleculen) en aan de andere kant door biologie (complexe macromoleculen die allerlei biologische processen reguleren).  Lang leve de biologie dus, met twee Nobelprijzen dit jaar.

Ach, Zuidoost.  Never a dull moment.  De Volkskrant had flink uitgepakt met twee pagina’s en de chocoladeletter-kop ‘Wie big mama passeert, is in de Bijlmer uitgespeeld’.  Bedoeld werd dat Marcel la Rose deze zomer door een motie van wantrouwen van zijn eigen PvdA-fractie moest opstappen als stadsdeelvoorzitter.  Volgens insiders was La Rose tegen de zin van veel PvdA-ers in Zuidoost door Lodewijk Asscher naar voren geschoven om een eind te maken aan de cultuur van beloftes en belangenverstrengeling van PvdA-politici in Zuidoost.  Subsidies worden nogal eens verstrekt langs etnische lijnen.  PvdA-deelraadsleden zouden zelfs persoonlijk voordeel hebben gehad van deelraadsbesluiten (Rekenkamerrapport juli 2007).  In het Parool van 4 april 2008 stond een stukje met titel: “Asscher ferm in Zuidoost;  PvdA-topper wil met partijgenoten ‘scherper gesprek integriteit’.”  Het woord ‘integriteit’ kwam weer terug als enige verdediging door La Rose in zijn conflict met de deelraad:  de bestuurlijke integriteit zou worden aangetast als de deelraad hem zou dwingen een gesprek te voeren met iemand die bedreigingen had geuit (de aard van de bedreigingen werd niet duidelijk gemaakt; en wat erover wel naar buiten werd gebracht, kan met schouderophalen worden afgedaan;  trouwens, zijn advocaten en rechters als ze beroepshalve met verdachten praten ook niet integer?).  En plotseling is daar Tjeerd Herrema als nieuwe stadsdeelvoorzitter.  Een blanke man van buiten Zuidoost.  Geen Surinaamse big mama die de eigen etnische achterban moederlijk over het hoofd strijkt.  Asscher is ferm geweest, zullen we maar zeggen.  De beweegredenen van Herrema om voor deze tijdelijke (anderhalf jaar) baan te kiezen zijn mij niet duidelijk.  Hij heeft zijn positie bij woningcorporatie Rochdale ervoor opgegeven.  In alle contacten en contracten met Rochdale kan hij geen rol spelen zonder dat het verschijnsel ‘integriteit’ weer de kop op steekt.

Ik was net op tijd terug om de benoeming  van Herrema mee te maken.  Voordat de deelraadsleden hun vragen aan hem stelden, nam hij de gelegenheid te baat zelf een korte speech te houden.  Daarin maakte hij gewag van een slangenkuil in Zuidoost.  Uiteraard stelde iemand daarna de vraag of die slangen er nog steeds waren en hoe hij ze ging bestrijden.  Evenzeer uiteraard kwam daar geen antwoord op.  Bij de benoeming van Herrema waren alle fracties compleet aanwezig, behalve die van de PvdA.  Daarin ontbraken maar liefst vijf leden!  Slangenkuil, open u.

Zuidoost wordt ook in het wereldnieuws opgestuwd door ons eigen CDA-deelraadslid Henk de Boer.  Tijdens mijn afwezigheid opende hij op zijn weblog vol trots zijn duizendste beerput van Zuidoost.  In een onbewaakt ogenblik vertelde hij me eens dat hij er vaak van droomt hoe hij deksels van putten en dozen van pandora licht, hoe hij onthult wat onder petten en mantels der liefde verborgen wordt gehouden, hoe hij op zoek is naar putten  -ja, hij heeft iets met putten- met verdronken kalveren om die ten algemene nutte te kunnen dempen en hoe hij speurt naar bodemloze putten waarin zomaar subsidies verdwijnen en die hij wil afsluiten met de deksels die hij inmiddels in voldoende mate heeft verzameld.  Kranige Henk, een echte mannetjesputter!   O ja, in de meidoorns bij de Duitse Oostzeekust zagen we ook nog grote groepen putters.

Lees meer...   (3 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl